Waarom ik stop met tellen en begin met tillen

Ik ben nu de vijftig gepasseerd. Als ik nog één keer een vrolijke stagiaire van negentien hoor zeggen dat ik ‘gewoon even’ mijn calorieën moet tracken in een app terwijl ik midden in een PMDD-rage zit of mijn gewrichten aanvoelen alsof er zand tussen zit, dan sta ik niet voor mezelf in.

Ik heb het jarenlang volgens het boekje gedaan. Je kent het wel: op maandag vol goede moed beginnen. Alles tegelijk. Kip, broccoli, calorieën tellen tot je een ons weegt en jezelf drie keer per week naar de sportschool sleuren voor een workout die je haat. Het resultaat? Gegarandeerd succes op falen. Na twee weken trok ik de keukenkastjes leeg en zag de sportschool me de komende drie maanden niet meer terug.

Focus op kracht in plaats van de weegschaal

Ik zag onlangs een filmpje van een vrouw die precies hetzelfde doormaakte. Ze was klaar met het gevecht tegen de weegschaal en besloot zich op één ding te focussen: sterk worden.

Dat raakte een snaar. Ik wil niet meer ‘minder’ zijn, ik wil ‘meer’ kunnen. Ik wil die kleinkinderen straks gewoon kunnen optillen zonder door mijn hoeven te gaan. Ik wil een fatsoenlijk rondje door de speeltuin rennen of het huishouden doen zonder dat ik daarna drie uur op de bank moet bijkomen omdat de HSD weer eens opspeelt. Sterk zijn is voor mij geen esthetisch doel, het is een overlevingsstrategie.

Mijn methode: De Survival Bulk

Bodybuilders noemen het een dirty bulk: vreten wat je wilt zolang je maar zwaar tilt. Ik noem het mijn Survival Bulk. Want laten we wel wezen: met de overgang op de loer en de maandelijkse PMDD-hormonen die mijn humeur tot een mijnenveld maken, is die sportschool mijn enige reddingsboei om die rage ergens te laten.

Wat ik nu doe? Ik gooi de calorie-apps van mijn telefoon. Ik weeg me niet. Ik laat me niet opmeten. Ik ben namelijk klaar met de vooroordelen over mijn lijf; ik schreef al eerder dat dikke vrouwen niet per definitie ongezond zijn of geen discipline hebben. Waar ik wél op let, is dat ik er bén. Iedere dag.

Heb ik een rotdag? Dan ga ik. Niet om een record te breken, maar om te bewegen. De ene dag is dat een half uur trappen op de fiets en wat krachttraining, de andere dag is het alleen een wandeling op een helling of wat baantjes trekken. Ik beslis ter plekke wat mijn lijf die dag aankan. Zolang ik maar íets doe.

De onverwachte bijvangst van zwaar trainen

En het gekke is: omdat ik mezelf niet meer uithonger, gaat het sporten beter. En omdat ik zwaarder wil liften en langer wil volhouden, kies ik onbewust vaker voor vezels in plaats van die negen extra koekjes. Die zak chips gaat niet meer in één keer leeg, simpelweg omdat ik voel dat mijn lijf die brandstof nodig heeft voor iets beters dan alleen op de bank hangen.

Het zijn mini-veranderingen. Geen snelle fix, geen magisch dieet. Gewoon een vrouw van vijftig die besluit dat fysiek en mentaal sterk zijn belangrijker is dan een getalletje op een apparaat waar niemand blij van wordt.

Vecht jij ook al jaren tegen die kilo’s en word je moe van jezelf? Misschien is het tijd om de weegschaal te negeren en te beginnen aan je eigen Survival Bulk. De rest komt later wel. Of niet. Maar we zijn in ieder geval sterk genoeg om de klap op te vangen.