Het coördineren van een puberfeest.
Toen ik vader werd wist ik dat deze tijd ooit zou komen. De periode dat mijn lieve kleine jongen zijn eerste stappen richting volwassenheid zou gaan zetten.
Toen hij de eerste klas van de middelbare school bereikte leek het plotseling alsof ik een opvoedkundige winterslaap had gehouden. Dat kleine trotse jongetje dat in groep 8 van de basisschool zijn musical had gehouden was in maanden tijd getransformeerd in een slungelig wezen met de baard in zijn keel.
Afgelopen week werd hij 14 jaar, en dat moest uiteraard worden gevierd.
De voorbereidingen.
Ik : ‘Wat wil je voor je verjaardag hebben ?’
Hij : ‘Doe maar een playstation 4 en vijf spellen, dan kan ik even vooruit.
Toen ik later aan hem vroeg wat voor muziek op zijn verjaardagsfeest gedraaid moest worden antwoordde hij ; ‘Lil Kleine, live in de achtertuin’.
Na dat antwoord realiseerde ik me dat zijn verwachtingspatroon niet paste bij mijn uitgavenpatroon.
Uiteraard kon ik niet met een simpele uitnodiging kinderfeestje komen, nee er kwamen stoere ontwerpen aan te pas en zo kon ik online een uitnodiging maken.
Tot op de dag van het feest dacht ik dat ik genoeg te snacken in huis had, totdat ik merkte dat de doos frikadellen nog maar 1 frikadel bevatte en de tube mayonaise slechts een leeg omhulsel bleek te zijn. Ik heb ergens gelezen dat pubers wezens zijn die het beste functioneren op cola en chips, dus heb ik daar een ruime hoeveelheid van ingeslagen om de slagingskans van zijn feest te verhogen. Alles is in huis, het feest kan beginnen.
Het feest
Met een vertraging van drie kwartier ging de deurbel.
En daar stonden ze, het bezoek van mijn puber, alle zes een gemiddelde schoenmaat 42 en benen net zo dun als de lollystokjes die uit hun monden staken.
De eerste vijf minuten was het doodstil..
Ze stonden als moderne zombies als gehypnotiseerd naar hun mobiele telefoons te staren, waarschijnlijk waren ze elkaar aan het groeten en wisselden ze felicitaties uit. Maar nadat ik de frikadellen en cola tevoorschijn haalde en de muziek op standje gehoorschade zette kwam het gezelschap los, het werd uiteindelijk een spetterend feest.
De nasleep.
Nadat zijn vrienden waren vertrokken gaf ik hem een vuilniszak en knikte ik naar de lege zakken chips en plastic bekers, ook wel ground zero genoemd.
Hij : ‘Moet ik dat doen ?’.
Nadat de zooi was opgeruimd kwam hij naast me zitten en gaf me de helft van een frikadel. En toen wist ik het, missie geslaagd. Want een puber die vrijwillig zijn eten afstaat geeft op zijn manier blijk van waardering, net zoals bij chimpansees.
Foto van tieners
Ontdek meer van Pink Press ♡
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Aan de ene kant lijkt het me super om zoiets voor/samen met m’n zoon(s) te organiseren, maar aan de andere kant ben ik blij dat ik nog een paar jaartjes mag wachten…
Wel super dat het een geslaagd feest was en dat blijkt zeker uit het delen van z’n frikandel 😉
Oh boy, dat staat me dus nog allemaal te wachten, ojé Ook wel weer heel gezellig!
Wat leuk geschreven. Onverwachte budget is zo herkenbaar en dan hier nog niet puber is.
Hahahaha! “Na dat antwoord realiseerde ik me dat zijn verwachtingspatroon niet paste bij mijn uitgavenpatroon.”
Zeer typisch…… Maar heeft hij uiteindelijk een playstation gekregen? 😉
Haha en het wordt nog veel erger dan dit! Mijn jongste wordt dit jaar 17 jaar en de feestjes worden steeds groter en luider. Ontzettend leuk dat hij het naar zijn zin heeft gehad!
Erg leuk geschreven, moest erg lachen om het laatste stukje over het delen van de frikadel.
Leuke column! Als ik alles zou moeten kopen wat mijn kinderen graag willen hebben zou ik ook wel een geldboom moeten planten.
Haha, leuk geschreven! Denk dat de verwachtingen en het eigenlijke budget bij velen niet matchen en niet enkel bij je zoon 🙂
Wat een fijne blog om te lezen zeg, ik lees het met een glimlach op mijn gezicht en ook wel met het besef dat ik echt moet genieten van van mijn kinderen nu ze nog zo klein zijn, althans klein…de oudste wordt ook alweer zeven. Super dat het geslaagd was!
LOL. Ik moet glimlachen om je opmerking dat je je realiseerde dat de verwachtingen van je zoon niet matchten met je budget. Zijn wensen zijn ook nogal groot inderdaad : )))