Het kruipt, verwoest en laat een kaalte achter

De tekenen van ouderdom

Er waart een duistere verwoestende macht door het woud dat mijn haardos heet. Wat ooit een dicht begroeid bos was, wordt nu geteisterd door iets dat rechtstreeks uit The Neverending Story lijkt te komen, maar wel eens een veel korter verhaal zou kunnen zijn. De boomstronken die eens zo dicht op elkaar stonden dat het zonlicht de bodem nooit bereikte lijken te wijken, waardoor er open vlaktes ontstaan waar druïdes kunnen ontmoeten en de thans doorkomende zon een aanzienlijke verandering teweegbrengt op de bodemflora. Het eens zo geduchte donkere woud wordt langzaam uitgedund en boezemt geen enkele angst meer in de harten van de plaatselijke bevolking . Het Niets is in opmars! Mijn haren zijn ervoor op de vlucht én zelfs de keizerin noch de lezer van het boek kunnen het noodlot vertragen, laat staan stoppen.

Dan is het nu dus zover dat de jeugdigheid echt, op fysiek vlak, de deuren sluit en de ouderdom daadwerkelijk begint te regeren. Al enige tijd ondersteun ik de zogenaamde zout & peper look, waarbij de eerste witte borsthaar nog eenvoudig was te verwijderen door m’n ‘meiske’. De echte shock kwam pas toen de eerste witte schaamhaar werd gespot. Ik weet nog goed dat het zoutwater opwelde in mijn ogen. Niet vanwege de bedroefdheid dat het mooie zwarte haar (dat mijn mannelijkheid fier uitdoste) niet voor eeuwig stand zou houden, maar vanwege de pijn die direct volgde op het met wortel en al de doffe nozele handmatig te hebben verwijderd uit de glanzende bos haren op de balzak. Van een echte traan kwam het niet, want de verstoring van de esthetische orde was resoluut en met harde hand in de kiem gesmoord, waardoor de vreugde de overhand kreeg.

IJdelheid kent geen tijd

De vrede in de bovenkamer zou lange tijd standhouden. Tot iets meer dan een jaar geleden een bezoek van bevriende oud-collegea, die vanuit Eindhoven de grote rivieren trotseerden om een dagje het Van Gogh Museum, roet in het eten gooide. Gekscherend zou ik iets over de paterplek van één van de twee, waarop de ander (die een flink stuk langeris dan ik en daardoor het perfecte uitzicht had) de retorische vraag: ‘Dat moet jíj zeggen?’, aan mijn adres deponeerde. Desalniettemin zou het een hartstikke gezellige dag blijven, maar het eerste zaadje des onzekerheid was gepland. De wetenschap dat het eraan zat te komen maakte dat ik per direct de scalp met scheerschuim inzeepte.

Vele jaren geleden stelde mijn neef, tijdens één van de schaarse momenten dat alle neven en nichten elkaar zagen (oftewel de verjaardag van Oma Seedorf), aan alle andere neven de vraag: ‘Wat zou jij erger vinden, grijs worden of kaal worden?’ Toentertijd scheerde ik al mijn hoofd kaal, dus ik zag het probleem niet echt. Het leek mij grijs worden, aangezien ik meer haar heb dan alleen bovenop m’n hersenpan. Inmiddels heb ik geleerd dat ik noch kaal zijn of grijs zijn erg vind, maar het proces daar naartoe. En dan kaal worden nog het meest. Van die dunne haren die niets anders meer zijn dan een surrealistische, abstracte en zelfs hypothetische vertoning van een kapsel, maakt op mij een wat ranzige indruk.

Van hysterie naar bezinning en weer terug

Om mij heen zag ik viel mij steeds meer op hoe de meeste mannen hier totaal geen aanstoot aan lijken te geven. Zij dragen het enkel theoretische haar alsof er niets aan de hand is. Hierdoor ging ik mij afvragen of ik me niet aan het aanstellen was. De meeste mannen hebben er schijt aan, waarom zit ik me dan zo op te winden? Uiteraard had ik geen antwoord op de vraag. Wat resulteerde in een laatste poging om toch weer het haar te laten groeien tot een lengte zoals ik het in mijn jonge jaren had. De gedachte was dat het zelfs met een paterplek toch nog wel een stoer voorkomen zou moeten kunnen hebben. Ik zag het al voor me, een ietwat oudere beach boy look met een paars gebatikte hippiesjaal om het hoofd gebonden. Zeg maar, een soort van eigen hippe invulling geven aan de look van Hakim, de mimespeler uit Sesamstraat.

Afgelopen week stond ik dus, volledig bewust dat er een kalende plek op m’n kruin zat, voor de spiegel m’n baard wat te trimmen. Vervolgens deed ik wat gel in het haar, toen het mij opviel dat de kalende plek zich verder had uitgebreid. Langzaam kroop het van mijn kruin richting de tempels, waardoor er eigenlijk precies voor op mijn hoofd slechts nog een mooi pluimpje krullen huisvestte. De droom van de oude beach boy was aan diggelen. De BaByliss for men werd erbij gehaald en zonder pardon zou het hoofd binnen enkele minuten gekortwiekt worden. Nog even lekker gladscheren dat bolletje en ik keek mijzelf, met al mijn ijdelheid, weer vol trots via de spiegel in de ogen. Via WhatsApp liet ik m’n ‘schatteke’ weten wat ik had gedaan, die nog bemoedigend mededeelde dat kaal toch wel erg stoer is. Maar mijn oudste was een andere mening toebedeeld. Toen die mijn gladde kop zag was zijn eerste reactie: ‘Nu zijn alle je mooie krullen weg!’ Hmm, zijn er dan toch mensen die een kalende kerel mooier vinden wanneer die z’n haar wel laat staan?