“Als je niks zegt, dat is nog erger”. Dus ik zeg wat. Maar als ik iets zeg, wordt niet iedereen daar gelukkig van. Dat is een gave die ik heb. Mensen vatten in hun overgevoelige schoentjes gewoon heel snel dingen verkeerd op.

Toch wil ik het even gezegd hebben.

Dat ik blij ben hoe er eindelijk aandacht is voor racisme in Nederland. Mij is nl altijd verteld dat het niet bestaat hier. Grapjes en opmerkingen in mijn bijzijn of zelfs tegen mij is oké want “ach jij bent toch niet echt” (ik ben een alien van stro naar dat wist je vast al) of “doe niet zo gevoelig, jij bent toch anders” (weer die alien). En als ik er als “licht getinte” (die klinken zo lekker in het nieuws altijd) al mee te maken heb dat ik beter niets kan zeggen over mijn afkomst want wit is beter. Of dat ouders recht in mijn gezicht zeggen dat ze het niet zo op buitenlanders hebben.. Als mensen tegen mij al duidelijk zich uitspreken, laat staan als je donkerder bent.

Als mix (vader Suriname, moeder Nederland) of #whitepassing (hoorde laatst dat ik dat ben, dan ben je het 1 maar lijk je op het ander. Maar je hoort eigenlijk bij beide niet. Dit verklaard de levenslange identiteitscrisis van mixen wereldwijd) heb ik natuurlijk wel het 1 en ander te zeggen. Heb ik het nodige meegemaakt om te zeggen dat die protesten nu long overdue en zo nodig zijn. Dit kon niet langer zo doorgaan, het zit te hoog en uiteindelijk moest die uitbarsting komen.

Ik ben vooral trots dat er hier in Nederland vreedzame protesten zijn. Dat mensen laten zien dat ze het zat zijn, en het samen aan willen pakken. Op een manier dat er geluisterd kan worden door de mensen die het voor het zeggen hebben. De boel slopen en stelen en riots, daarmee schop je tegen het verkeerde been en bevestig je het vooroordeel die er al is. Zie je wel?! Amerika kan een voorbeeld nemen aan Nederland, waar de dialoog eindelijk van de grond lijkt te komen. En dat moet er gebeuren. Webinars worden er gegeven om mensen inzicht te geven.

Er moet echt duidelijkheid komen wat wel en niet kan, wat wel en niet grappig is en waar de grenzen zijn. Dat kan ook niet met een dubbel moraal. Want hoe weet je als buitenstaander wat zelfspot is en wat racistisch is als een ander het zou zeggen?

Maar ik ben nog steeds mixed.

Het feit dat de andere kant zo wordt aangevallen is ook pijnlijk. Niet elke witte is slecht en niet iedereen met een kleur is heilig. Ik lag ook op het spoor met een schoen in mijn mond omdat ik mij bij 1 cultuur moest houden. Ik ben ook door de halve school opgewacht met knuppels want ik ging te veel met wit om (ik zat in de Amsterdamse Bijlmer op school).

Ik ben een kaaskop, een vieze bakkara, en racist. Tegelijkertijd ben ik ook een gore buitenlander, kom ik van de bananen republiek en wordt er altijd even extra opgelet als ik een winkel in kom. Ik was lui vast als mijn vader, en had het ritme vast als mijn moeder. Als mensen horen dat ik mix ben dan vragen ze standaard of ik ook zo lekker kan koken.

De cijfers liegen er niet om.

Elke kleur maakt fouten, elke kleur heeft criminele dingen en elke kleur heeft goede dingen.

Mensen die zeggen “ik zie geen kleur”? Je lult. Je ziet het wel. Juist door die opmerking weet iedereen dat je onderscheid maakt. Anders had je er namelijk geen punt van gemaakt. En het is prima om kleur te zien. We hebben allemaal wel een andere tint. Je mag er alleen niet op afrekenen. Iemands kleur mag er niet toedoen.

We krijgen nu die hele “ik heb ook een gay best friend” acties weer. Iedereen heeft weer gekleurde vrienden. Er komen emotionele acties op Instagram. Huilende mensen die andere mensen aanvallen omdat ze niks zeggen. Als je dan uitlegt dat je er op andere manieren mee bezig bent dan social media, dan gaat het ook niet om jou, maar om de “echte zwarte” of de “echte witte” (mensen, ik presenteer jullie de mixen van de wereld: onecht.). Het is soms zo pijnlijk onoprecht dat het neerbuigend voelt. Ik geloof dat dat is wat er wordt bedoeld met het “white savior syndrom”?

Ach weet je, ik kan zeker een heel boek schrijven over alles wat ik heb meegemaakt als mix. Om te huilen, maar soms ook zo belachelijk dat je niet anders kan dan lachen.

Misschien heb ik wel eindelijk mijn onderwerp gevonden?

Kleine disclaimer: dit blog is niet om aandacht voor mezelf te trekken, om zielig gevonden te worden of weet ik veel. Het is ook niet om iemand aan te vallen of te doen alsof ik nooit foute dingen zeg. Het is om aandacht te vestigen op het feit dat er eindelijk open over racisme wordt gesproken en nu de tijd is om iets met alle informatie te doen.

Wat racisme doet met de mixen van de wereld
Wat racisme doet met de mixen van de wereld

Tip! ‘Ik mag niet met zwarten spelen’


Op Pinkpress.nl wordt gebruik gemaakt van affiliate links. Dit betekent dat als jij op een van de links klikt, wij daar mogelijk commissie over krijgen. Hier word jij niet slechter van, wij wel beter. Ook krijgen wij soms betaald of een product in ruil voor een blogpost. Onze mening blijft hierdoor nog steeds onveranderd, al kan ik je vertellen dat wij wel gewoon vrouwen zijn die blij worden van een cadeau. Die enthousiasme vind je natuurlijk terug. Voor meer informatie kun je de algemene voorwaarden nog doorlezen.♥