Single mama met kids op vakantie: wonderlijk vanzelfsprekend ?

Veilig thuis: wonderlijk vanzelfsprekend ?

As we speak (nou ja, terwijl ik dit typ…), zit ik op het vliegveld van Alicante; te wachten op onze vlucht naar huis. Deze single mama ging alleen met de kids op vakantie!

‘We’ zijn mijn dochter van 15, Djenn, zoon van 9, Leff,en ik. Met ons drieën hebben we genoten van een heerlijke vakantie in Sanet y Negrals. (Welke lokatie zich uitermate goed leent om met jouw gezin en/of vrienden heen te gaan: voor een leuke kortingscode mail me !!)

Single mama op vakantie

 

Vanaf het moment dat ik, na 17 jaar samen geweest te zijn, single werd, is het geen moment in mij opgekomen om niet alleen met mijn kinderen op vakantie te gaan. Voor mij volledig vanzelfsprekend om dat wel te doen.

Ik was dan ook oprecht verbaasd toen mensen aan mij vroegen of ik dat wel ‘durfde’ en het niet ‘eng’ vond.

Uhm…. nee.

Nu ben ik überhaupt niet angstig aangelegd (noem me gerust ‘licht naïef’), maar het was nog nooit door mn hoofd gegaan dat het feit dat ik dan de enige volwassene zou zijn en dus alle verantwoordelijkheid zou dragen. Poe hee. En toen men mij hierop had gewezen, liet het mij uiteraard niet meer los.

Ineens dacht ik dat ik een prestatie ging leveren die gelijk stond aan het redden van de wereld. Ik.Ging.Mijn.Kinderen.In.Leven.Houden.

Dat is wat ik ging doen. En zo ook afgelopen week.

Oh oh, een vrouw alleen!

Het is ook wel vermakelijk om alleen met 2 kinderen te reizen; er is serieus niemand die jou serieus neemt.

Zo vroeg de meneer van de autoverhuur oprecht of ik zeker wist dat er maar een chauffeur geregistreerd moest worden (ook nadat ik hem vertelde dat beide kinderen niet mogen rijden…), vroeg de ober in het restaurant heel enthousiast of we een tafel voor 4 wilden (waarna hij zich wat mompelend verontschuldigde, toen ik vroeg of hij erbij kwam zitten…) en dacht de benzinemeneer dat ik verliefd op hem was nadat ik 3 keer opnieuw ‘prepaid’ moest betalen; dat inschatten hoeveel benzine er in een tank gaat is geen sinecure, blijkt…..

Een dochter van 15 en een zoon van 9 het naar de zin maken vergt wat aanpassingen en concessies hier en daar. Vooral hier.

Hoewel ze gek op elkaar zijn, zij ze duidelijk in een andere levensfase; Djenn ligt graag in de zon en Leff ligt graag in het zwembad. Met Djenn. De pech dat Djenn ook nog eens haar arm in het gips heeft, gaf Leff geen aanleiding om niet te proberen haar van het toch al wankele luchtbed af te kegelen met een bal. Mijn scheidsrechter skills zijn deze week enorm toegenomen.

Delegeren

Wanneer je alleen reist met 2 kinderen, betekent dat dat je alles alleen doet. Tenzij je hulp inschakelt van die twee medereizigers. Oftewel; je wordt serieus WereldKampioen (officieus weliswaar..) Delegeren. Je zult wel moeten, als je zelf nog enigszins uitgerust terug wil komen van vakantie.

Beide kinderen leerden best rap in dit proces. Bij Leff hoefde ik alleen maar ‘ s ochtends en ’s avonds te vragen of hij zijn tanden wilden poetsen, zijn zwembroek wilde uittrekken voor hij ging slapen en zijn eten op te eten voordat hij het zwembad in ging. Dat viel dus best mee…… Maar: als ik iets aan hem vraag; doet hij het ook. Exact zoals ik het aan hem vraag. Dus, als ik hem vraag de vuilniszakken achter de auto te zetten (waarmee ik bedoelde ‘bij de auto zodat we ze in de auto kunnen zetten’), zette hij de zakken achter de auto. Waar ik vervolgens van achter naar voren overheen reed, omdat ik achteruit de berg afging om te keren…….. Geloof me als ik zeg dat dat een gore situatie bracht……

Navigatie kampioenen

Mijn navigatie-held is Djenn; zij schiet spontaan in de stress als ik een keer hardop denk (en dat doe ik echt heel de dag…), en me afvraag of een andere route niet ook een optie was geweest (al-ways doubt your navigation….).

Toen wij na een voetbal wedstrijd in het stadion van Valencia CF met de auto door de stad terug moesten, was er vooral een iemand erg opgelucht dat we het hadden overleefd: Djenn. Maar, eerlijk gezegd, was dat wel een moment waarop ik dacht :’ oohhhh, dit is waarom mensen niet alleen op vakantie gaan met hun kinderen…..’ Het was serieus een wonder dat we in die chaos van autos, bestuurd door Spanjaarden die nooit opletten terwijl ze auto rijden, zonder krassen of aanrijdingen de stad uit zijn gekomen.

Ook ’s avonds laat en ’s nachts (richting vliegveld) rijden is een uitdaging; Hoe.Blijf.Je.Wakker. ? Starend in een donker gat, geen wegverlichting, snurkende zoon op achterbank, zacht zingende dochter naast me. Oplossing; vragen aan dochter of zij foto’s wil maken van dat donkere gat. ‘Mam, ik zie niks: wat fotografeer ik …??!!’ Lol gegarandeerd en dus blijf ik wakker !

 

Het contact

Het contact wat je hebt met de kinderen is heel intens en puur; je bent zo met elkaar. Ik vergelijk ons altijd met een Triangle: een sterker model dan een driehoek bestaat er niet: gelijkwaardig, sterk en onbreekbaar.

Gesprekken gaan van heel diep tot helemaal nergens over; tranen van het lachen vloeien rijkelijk. Uiteraard heb je dit ook in een ‘compleet’ gezin. Toch denk ik dat het feit dat er geen andere volwassene is, je als ouder dan intenser en meer contact hebt met jouw kinderen; er is simpelweg geen alternatief.

Van mijzelf kan ik gerust zeggen dat ik een beetje een ‘kip zonder kop’ ben; denk na als ik iets gezegd heb, zoek op waar ik heen moet als ik al onderweg ben, vraag me af of ik alles bij me heb als ik er al ben en verdwaal graag….

De single mama en haar team

En toch heeft moeder Natuur een verrassing voor mij in petto gehad; vanaf het moment dat ik alleen was kreeg ik er een 6e en 7e zintuig bij. Ik ben simpelweg alerter en scherper omdat ik weet dat ik de verantwoordelijke ben. Ik draag dat alleen, op dat moment. Hoe groot mijn kinderen ook zijn, hoe goed ze me met alles helpen; zij hebben geen verantwoordelijkheid; ik ben de ouder en verantwoordelijke.

Inmiddels zijn we een Team. Op elkaar ingespeeld, liften elkaar op waar nodig, helpen elkaar voor het mis gaat en lachen elkaar hartelijk uit.  Onze uitstapjes zijn altijd compleet.

Ik vroeg me deze vakantie zelfs af hoe het zou zijn als er weer een Man bij onze Squad zou komen. Of ik hem wel mee op vakantie zou nemen……. Hij moet van goede huizen komen om iets toe te voegen. Voor de praktische zaken hebben we hem niet nodig; ons draaiboek staat als een huis. Als hij echt leuk is, mag hij mee, heb ik besloten….. 😉

En tot die tijd geniet ik gewoon lekker in mn eentje voor twee van mijn Schatten !

Alleen op reis met (een van) jouw kids is niet eng; het is verrijkend en intens; alle zintuigen staan op scherp….. Een wonderlijke vanzelfsprekendheid.

Liefs, Liesbeth